Пражэктар Асі Сямнаццаць
[Recent Entries][Archive][Friends][User Info]
Below are the 10 most recent journal entries recorded in the "Пражэктар Асі Сямнаццаць" journal:[<< Previous 10 entries]
|
02:07 pm
[asya_18]
[Link] |
Уволили дизайнера, наняли герменевтика
И он уже начал отрабатывать освободившуюся ставку.
- - - - - - -
Вашему вниманию - самый сильный фрагмент, который породила сучасная белорусская проза в течении десятилетия. Возможно, потому, что разговор о поэзии.
"Да цябе прыляцеў я з Берліна.
Ты - мая дарагая перліна!
Я цябе не аддам!
Сэрца д’яблу прадам!
Але буду айцом тваго сына!
- Лімэрыкі пачаў пісаць? З чаго раптам? – усьміхнулася яна, прачытаўшы вершык (яна была літаратурным журналістам, таму добра разбіралася ў жанрах)".
Кто-то воспринял данный текст, как стёб. Кто-то - как глупость. Но нам видятся тут глубины постмодернизма.
Обратим ваше внимание на то, что лимерик написан автором от лица персонажа.
Графоман так не может.
Сам текст пестрит малопрозрачными вещами, и особенно поражает его концовка.
"Сэрца д’яблу прадам!
Але буду айцом тваго сына!"
Учитывая страну происхождения персонажа, которому приписывается стихотворение (Германия), можно предположить, что речь идёт о докторе Фаусте и том зле, которое он, сам того не желая, причинил Маргарите. Напомним, что несчастная Гретхен понесла от Фауста вне брака, убила ребёнка, рождённого таким образом, и окончила дни в тюрьме.
Разгул нашей интерпретации останавливает лишь то, что ребёнок Фауста и Маргариты был женского пола.
И тут мы не можем не обратить внимание на слово "айцец", якобы случайно использованное в тексте.
Кок известно, "отец" в значении главы семьи по-белорусски - "бацька".
Белорусское "айцец" употребляется в двух значениях. С большой буквы - как редкое, но обозначение Господа Бога, с маленькой - как обращение к священнику.
Это всё даёт нам право утверждать, что последние две строки лимерика - это аллюзия (Ася неоднократно сама находила аллюзии у других авторов, а теперь блестяще научилась использовать их сама). Ася намекает на роман "Поющие в терновнике". Герой лимерика будет не только кровным, но и духовным отцом её сына, так как он, грубо говоря - ксёндз.
- - - - -
И ещё один текст Аси позвольте прокомментировать.
Это её пост о том, как она стала солисткой группы из-за купальника:
http://asia-paplausk.livejournal.com/347320.html
Весь этот пост - аллегория литературной карьеры Аси.
Ася много лет посвятила критике белорусской литературы:
"Я прафесійна займалася народна-эстраднымі танцамі. У тры гады матуля адвяла мяне ў студыю танцаў... У ансамблі я правяла шчасьлівых дзевяць год").
И псовящала себя лучше всех:
Мала таго, што мяне бралі ў кожны танец, я была салісткай асноўнага складу. Гэта вельмі ганарова і - адказна. У мяне былі вялікія сольныя кавалкі. Першы шэраг. Пасярэдзіне. Тым, хто таньчыў у другім-трэцім шэрагу было лягчэй: яны арыентавацца маглі на першых. Я не магла. Я вяла.
Её критику оценили мудрые, авторитетные поэты и писатели (Акулин, Пашкевич, Пятрович, Дранько-Майсюк):
Я вельмі любіла выступаць: на мае выступы прыходзіў бацька...
Но строгие старые сучки, которые пришли в литературу раньше (Мартысевич и Кислицына) ругали Асю за то, что она пишет критику не так, как все:
... мы займаліся ў спартыўных купальніках. Ува ўсіх яны былі чорныя, а мне бабуля чырвоныя набыла. Харэограф доўга рабіла мне заўвагі, каб я зьмяніла купальнік, бо я - яркая чырвоная пляміна - парушаю гармонію ансамбля падчас рэпетыцый.
И тогда читатель, который хотел сделать, как лучше, стал выгораживать Асю - но вместо этого нечаянно обмазал её говном:
Бабуля вырашыла перафарбаваць купальнік. Але атрымаўся ён ня чорным, а карычневым :)) І ўсё адно я выбівалася з агульнае чорнае масы!
И тогда Ася стала заметнее, и старым сучкам беллиту не оставалось ничего, кроме как провозгласить Асю главным критиком:
Што зрабіла трэнер? Правільна! Паставіла мяне ў цэнтр :)) Так я і стала салісткай :)))
Какой вывод можем сделать из всего прочитанного все мы?
Не обмазывайте посредственности, которые хотят выделиться, говном. Говно ещё больше выделяется на фоне общей серой массы и незамедлительно выбивается в солисты!
|
01:04 pm
[asya_18]
[Link] |
Вынесено из-под обстрела
Если так пойдёт дальше, передачу "Прожектор Асипоплавской" придется переименоватьв "Музей спасенных ценностей".
Судите сами: стоило только нашей героине попробовать себя в новом амплуа - создательницы качественной женской прозы (пока - в коротком жанре, но то ли еще будет) - как пришли, оболгали, закидали какашками.
Уничтоженый автором рассказ удалось восстановить в первозданном виде. Як той казал - рукописи не горят.
Пусть висит здесь.
ЦУД НА КАЛЯДЫ
Ася Паплаўская
- Ты верыш, што можна пабудаваць стасункі на адлегасці? – ягоныя смарагдавыя вочы з даўгімі рудаватымі вейкамі з надзеяй глядзелі на яе.
Ён быў ніжэйшы за яе, крыху смешны (сябры незласліва называлі яго небаракам), але вельмі мілы і абаяльны. Ён усміхаўся куточкамі вуснаў. Усмешка рабіла ягоны твар адухоўленым, вочы свяціліся дабрынёй. У яго быў прыгожы нямецкі акцэнт. Яна больш за ўсё любіла, калі ён прамаўляў слова “канапушкі”: у яго выкананні яно гучала “канапуфкі”. Яна ў замілаванні крыху закідвала галаву назад і смяялася грудным смехам. Ён не пагаджаўся з тым, што не выгаворвае гук “ш”, па-дзіцячы крыўдзіўся, чым яшчэ больш весяліў дзяўчыну.
Яе прыгожыя сінія вочы прыжмурыліся на секунду, па бледным, але свежым твары прабег лёгкі цень.
- Ня веру. Немагчыма гэта, Кастусь (яна называла яго так – на беларускі капыл і яму гэта вельмі падабалася). - Сумна пасміхнулася, паправіла даўгія русыя валасы, што пахлі бэзам (гэтую парфуму ён падарыў ёй на дзень народзінаў: яна неяк напісала ў сваім блогу, што вельмі любіць пах бэзу…), павярнулася да вакна, за якім была любімая Вільня, правяла крыху пульхным, доўгім пальчыкам са стыльным французскім манікюрам па прахалодным шкле. – Для мяне ў стасунках вельмі істотная падтрымка. Калі мы далёка, можам падтрымаць адно аднога па інтэрнэце ці па тэлефоне. А гэта – ня тое. Падтрымка – ня можа быць такой… Далёкай… Разумееш?..
Ён падыйшоў да яе, правёў кароткімі пальцамі з акуратна падпіленымі пазногцямі па валасах, удыхнуў іх пах, пахукаў на шкло і напісаў: “Я з табой”. Падумаў крыху і дадаў: “Заўжды”. Сеў на ложак, адкрыў нататнік, які яна яму падарыла (без нагоды - яна любіла рабіць маленькія святы любімым людзям проста так, калі ёй захочацца), і напісаў:
Да цябе прыляцеў я з Берліна.
Ты - мая дарагая перліна!
Я цябе не аддам!
Сэрца д’яблу прадам!
Але буду айцом тваго сына!
- Лімэрыкі пачаў пісаць? З чаго раптам? – усьміхнулася яна, прачытаўшы вершык (яна была літаратурным журналістам, таму добра разбіралася ў жанрах)." (это место полотна претерпело сильные повреждения. Восстановлено реставратарами с особой тщательностью (прим. ред.)
- Напісалася неяк так… Адэля, я веру, што ў нас можа ўсё атрымацца…
Кастусь глядзеў на яе знізу ўверх, узіраўся ў напружаныя плечы, якімі яна час ад часу рухала, бы казала яму: “Я ня ведаю…”
Дзяўчына з уздыхам адвярнулася да вакна, разглядаючы заснежаную віленскую плошчу, панарама якой адкрывалася з вакна гасцініцы. На ходніках перасоўваліся адзінокія фігуры ў кудлатых футрах, праз дарогу – невялікі каток, на якім коўзаліся маладзёны.
Яго па коле акалялі магутныя дрэвы, на якіх зіхацеў снег, выпаўшы гэтай ноччу… Пасярэдзіне плошчы хадзіў адзінокі голуб. Нешта не так было ў ягона хадзе. Штось нервовае, напружанае. Адэля ўглядзелася ў яго:
- Кастусь, тут голуб… У яго крыло перабітае. Бачыш, як ён яго па зямлі цягне?.. Ведаеш, мне часам падаецца, што я – такі вось паранены голуб. А ты назіраеш за маімі пакутамі здалёк і можаш адно сказаць: “Бедная мая…” – яе вялікія вочы пачалі вільгатнець. Плечы дробна задрыжалі.
Кастусь сядзеў бы паралізаваны, глядзеў на яе і не мог паварухнуцца. Адна думка: “Бедная мая” круцілася ў галаве…
***
Кастусь сядзеў на ложку і чытаў Адэлі казку, якую сам напісаў пазамінулай ноччу, калі не мог заснуць, думаючы пра іх сустрэчу ў Вільні:
- У старым Палацы жыла Чараўніца. Сябры называлі яе Чара. Яны часта наведвалі яе: Чара пісала цудоўныя вершы і чытала ім вечарамі перад камінам. Творы Чараўніцы былі хутчэй сумнымі, чым вясёлымі: у іх гучала туга па родным Краі, у якім валадарыў страшны тыран Янус. У яго было шматтысячнае войска, якое хутка распраўлялася з тымі, хто смеў выказваць сваю нязгоду з рэжымам, што ўсталяваў Янус. Многія сябры Чараўніцы сядзелі ў цямніцы Януса без пітва, ежы і сну…
Гэтым вечарам да яе прыйшлі Вітаўт, Гербер і Хведар, якіх трымалі 15 сутак у янусаўскай цямніцы. “Парушалі грамадскі парадак” – так гучала бязглуздае абвінавачванне маладых людзей.
Размова маладых людзей зайшла пра рэжым, які валадарыў у Краі. Хведар прапанаваў сябрам аб’яднацца і зладзіць паўстанне супраць Януса. “Нам патрэбны лідар! Ім магу быць я!” - прамовіў малады чалавек з полымям ў вачох. “Ці зможаш ты аб’яднаць народ, запужаны Янусам? Мы больш за 15 гадоў не можам дамагчыся справядлівасць ад самазванца!” – з горкай усмешка запярэчыў Вітаўт. Хведар моўчкі падышоў да Чараўніцы, пацалаваў яе у шчаку і пайшоў распрацоўваць план дзеянняў.
Чараўніца не верыла, што ў Хведара атрымаецца аб’яднаць народ. Дакладней, не верыла ў тое, што новае паўстанне прынясе плён. І ўсё адно яна напісала колькі новых вершаў, што мусілі падтрымаць народ яе Краю, даць ім сілы, падарыць ім веру ў сябе…
Раніцай 19 лютага, пакуль Янус спаў, шматтысячная паўстанне на чале з Хведарам выправілася да Дома тырана. Чараўніца глядзела ў вакно на шэсце і малілася за любага Хведара, які смела йшоў наперадзе, гучна чытаючы вершы Чараўніцы…
“Янус, я прышоў, каб мы перамаглі!” – крыкнуў Хведар пад вокнамі тырана. Янус адно пасміхаўся ды пацягнуўся было да кнопкі “Варта”, каб выклікаць свае шматтысячныя войскі.
Хведар пачаў чытаць вершы Чараўніцы “Наша незалежнасць”, прамаўляючы словы “Перамога будзе за намі!”, Хведар адчуў прахалодны вецер, што падзьмуў з усходу… Пасля людзі пабачылі, як на Край апускаецца лёгкі туман. Яны пачалі скандаваць разам “Перамога будзе за намі!” – туман паступова станавіўся ўсё больш насычанага зялёнага колеру… І раптам! Туман ахутаў Дом Януса, пачуўся выбух – і Хведар з натоўпам убачылі перад сабой… яблыневы сад…
“Чараўніца! Мы перамаглі! Гэта твая паэзія дапамагла нам! Цуд адбыўся! Цуд, разумееш?..” – прыбег усхваляваны ад шчасця Хведар да Чары. “Не, Хведзя, гэта не паэзія, гэта маё каханне дапамагло вам….”
“Як?..” – толькі і змог вымавіць Хведар. Хлапец упаў да ног Чараўніцы і прашаптаў: “Я таксама кахаю цябе, мая чароўная! Ужо шмат год як кахаю…”
На вяселлі Хведара, які стаў Валадаром Краю, і Чараўніцы гучалі песні, напісаныя музыкам Вітаўтам на словы паэта Гербера…
- Я так і ведала, што ўсё скончыцца вяселлем у тваёй казцы, Кастусь! – усміхнулася Адэля, салодка пацягваючыся на ложку.
- Чаму гэта? Я такі прадказальны? – зрабіў выгляд, што пакрыўдзіўся Кастусь.
- Не крыўдуй! – Смеючыся, Адэля пакудлаціла рудыя віхрастыя валасы хлопца. – Хадзем снедаць.
- Угу. Вось і ўсё. Ідзем, - уздыхнуў Кастусь.
- Што “вось і ўсё”? – не зразумела Адэля..
- Нічога. Хадзем! – узяў за руку дзяўчыну Кастусь.
- Ой, пачакай! Ноут забылася! – узгадала дзяўчына і кінулася да валізкі, дзе былі яе рэчы.
- Адэля… Мы ідзем па цуды… Навошта табе ноут? Давай хоць адзін дзень правядзем не з Сецівам, а адно з адным… Мы развітаемся пазаўтра на доўгі месяц…
- Так, даруй, мой харошы! – Адэля пацалавала Кастуся ў шчаку.
***
- Адгадай загадку: на стале было тры шклянкі з суніцамі. Я з’еў адну са шклянак, колькі іх засталося?
- Тры, Кастусь! Ну і загадкі ў цябе! – гучна засмяялася Адэля. – І ты не шклянку з’еў, а суніцы, што былі ў ёй…
- Да ўсяго ты прычэпішся! Слухай яшчэ адну загадку: якую будыніну немагчыма парушыць?..
- Саркафаг!
- Неа.
- Піраміду Хеопса!
- Не! Адэля, будыніна – вобразна, не літаральна!
- Ммммм…. Не ведаю я! – Засмяялася дзяўчына. – Што ж гэта? – яна мацней сціснула руку Кастуся.
- Шлюб, блаславёны Богам! – з хітрай усмешкай прашаптаў Кастусь.
- Ты зноў пачынаеш? – спынілася Адэля. - Я ж прасіла: закрылі гэтую тэму!
- Я не магу. Гэта вельмі істотна для мяне! Я веру, што ў нас усё атрымаецца… Калі нас аб’яднае Бог. Адэля… - Кастусь дакрануўся да халоднай шчакі дзяўчыны, пацалаваў яе ў вусны…
- Хадзем хучэй! А то месцы ў рэстарацыі іншым аддадуць! Ніхто нас чакаць не стане ў навагодні вечар! – Адэля пацягнула Костуся ў бок забранаванай ім рэстарацыі.
***
Прыбіральня рэстарацыі была маленькая і няўтульная. Квадратныя ракавіны, чорныя квадратныя ўнітазы, якія нядаўна ўсталявалі, белая плітка па падлозе, бела-чорная – на сценах… “Дзіўны дызайн”, - падумала Адэля і прыціснулася ілбом да халоднага шкла квадратнага люстэрка, што вісела над ракавінай. “Божа, што я тут раблю? Навошта-навошта я пагадзілася на гэтую вар’яцкую паездку ў Вільню з ім на Новы год? Я ж не кахаю яго… І не пакахаю ніколі… Адэля, як яму будзе балюча… Божа…”
Дзяўчына ўключыла ваду, зрабіла два глыткі. Думкі панесліся далей: “Ты верыш, што можна пакахаць чалавека ў шлюбе, так? Мабыць, і так… Але ты не зможаш з’ехаць у Нямеччыну! Ты любіш Беларусь, там твая праца, твае сябры, твая маці з бабуляй, урэшце рэшт! Маці хутка выйдзе замуж за Паўля і пераедзе ў Італію, на каго ты бабулю пакінеш?.. Не, ты не з’едзеш, мая харошая. Перавезці Кастуся да сябе… А сэнс? Калі ты кахаеш іншага? Не, Адэлька, трэба сказаць яму ўсё як ёсць! Не катуй хлопца. Ён жа такі харошы чалавек…” З гэтымі думкамі яна вымыла рукі, доўга выцірала іх папяровымі ручнікамі, мяла і выкідала іх круглую ярка-жоўтую сметніцу.
Адэля выйшла з прыбіральні і… сустрэла позіркам яго, Фёдара… “Божа мой, Федзя…” – сэрца Адэлі ўсхвалявана загрукала.
- Адэля, як ты тут? З кім? – здзіўлена падыйшоў да яе высокі прыгожы брунэт і паправіў цяжкі залаты гадзіннік на тонкім левым запясці.
- Я… Я з сябрам… Мы Новы год сюды прыехалі сустракаць… - разгублена прамармытала Адэля, але хутка ўзяла сябе ў рукі, усміхнулася, паправілі шаўкавістыя валасы. – А ты з кім?
- Я з сябрам… Далучацеся да нас! – шырока ўсміхнуўся Фёдар.
- Не, Федзя, я не магу…
- Ён не проста сябра, так? – пытліва зірнуў у вочы Адэлі мужчына.
- Не проста… Дакладней… Для мяне ён сябра. А вось я для яго…
- То бок ён цябе кахае, а ты яго не. Так? – жорстка запытаўся Фёдар.
- Федзя, нельга так! – спужалася, што іх могуць пачуць, Адэля. – Я пайду. А то Кастусь мяне пачне шукаць.
- Ты калі ў Менск? Я пазваню табе! У мяне для цябе… цуд ёсць, - пагладзіў па руцэ дзяўчыну Фёдар.
***
Вярнуўшыся за столік, дзе яе чакаю Кастусь, Адэля пабачыла за вакном галуба з перабірым крылом…
|
|
05:50 pm
[asya_18]
[Link] |
Ася-демотиватры: новые поступления
|
|
09:12 pm
[asya_18]
[Link] |
Прожектор Аси Поплавской: технический выпуск
Дорогие все!
Во-первых, с большой неохотой удаляем из сообщества тонны спама, который сюда успели напостить за последнее время какие-то боты, потому что весь этот разноцветный спам очень тематичен и, что касается Аси, мы считаем, великолепно отражает суть. Однако, понимая ваши чувствия, вводим всякие ограничения в попытке сдержать напор этих неприятных асяботов.
Во-вторых, вы, должно быть, заметили смену языка вещания нашего сообщества. Это решение далость нам легко и связано оно с искренним желанием поддержать в Асе те всходы русификации, которые мы заметили в ней в последнее время. Мы посоветовались и решили, что так для неё будет лучше.
В третьих, раз пошла такая технологическая пьянка, мы принимаем ваши предложения по развитию сообщетва. Передачи про какие аспекты Аси вам хотелось бы увидеть в ближайшем будущем?..
Ну и наконец, картинко. Шерстя ваши дневники на предмет ботов, мы нашли странного юзера, в ЖЖ которого одна-одинёшенькая запись-демотиватор.
Вот она:
Да-да-да, нам тоже понравилась эта клетчатая фотосессия. Но лень как-то помогла пройти мимо.
Мы по-прежнему собираем фан-арт.
Пишите, демотивируйте.
Ваша съёмочная группа.
|
|
09:59 pm
[asya_18]
[Link] |
УВАГА! ДЕНЕЖНЫЙ КРИЗИС
Ася бедствует.
Денег нет даже на еду.
В этой связи "Прожектор Аси 17" объявляет сбор средств в помощь нашей Асе.
Ведь если Ася не сможет ходить по ресторанам и в боулинг, нам не над чем будет злорадствовать.
Просьба откликнуться в комментариях, написав сумму, которую вы готовы перевести.
Номер счёта сообщим дополнительно.
|
|
10:50 pm
[thesameman]
[Link] |
Знойдзена ў радыё-архівах. Хто вядзе перадачу - невядома
Эфір
монапьеса
Радыёстудыя. На стале, акрамя кампутара, мікрафона і інш. ляжыць ананас. У пакоі пуста, гучыць песня Bye Bye Life з мюзікла “Увесь гэты джаз”. У пакой уваходзіць дзяўчына, моцна нафарбаная і ў вячэрняй сукенцы. Сядае за стол, апранае навушнікі. На палове радка абрубае песню – акурат на словах “I think I’m gonna die”. Паглажвае ананас, і распачынае перадачу.
-Добры вечар, паважаныя слухачы! У эфіры перадача “Літаратурныя жарсці” і я, (памехі глушаць імя, дзяўчына паварочваецца да пульта і варушыць нейкія тумбелры, да эпізода з тэлефонным званком гук становіцца то грамчэй, то цішэй). Сёння ў нашай студыі адбудзецца сутрэча з, не пабаюся гэтага слова, культавай асобай. Гэты чалавек – самая адыёзная асоба на прасторах айчыннае літаратуры. Так, вы маеце рацыю: сёння ў нас у гасцях – я. Рэч у тым, што той нікому невядомы графаман, сустрэчу з яім мы планавалі зладзіць, да нас не завітаў, а не маючых ніякага дачынення да літаратуры знаёмых, якіх я ўжо сюды не ператаскала, не засталося. Таму я падумала – а чаму б не парадаваць публіку ў юбілейны шаснаццаты раз! Карацей, сёння я ізноў адказваю на вашыя пытанні, расказваю байкі і стаўлю ўлюбённую музыку. І, пакуль вы пішаце свае пытанні, а наша аська, чат і тэлефон не закіпелі ад пытанняў, я пастаўлю вам песню, якую-небудзь.
Гучыць якая-небудзь песня. (дзяўчына корчыць рожыцы манітору, і паглажвае ананас)
А вось, шаноўныя, і пачалі прыходзіць пытанні. Нехта невядомы мне пытаецца, якія б кнігі я б узяла з сабой на закінутую выспу ў Ціхім акіяне. Зразумела, я б узяла шмат-шмат-шмат і толькі самых улюбёных сваіх кніг: мой нататнік за 2006 год і раздруакавную версію свайго блогу. Што тычыцца мастацкіх кніг, то хутчэй за ўсё “Далікатны скрып зубнога пратэзу”, гэта кніга… гэта кніга… гэтага…. Ну, графаман такі ёсць у Хойніках…. Ой, ну, забылася. Карацей вось гэтыя кнігі я б абавязкова ўзяла з сабой. А цяпер у нас тэлефонны званок:
-Алё!
-Алё! Добры дзень, даўно і з цікавасцю слухаю вашую перадачу. Мне заўжды было цікава, як вы ставіцеся як літаратурны крытык да творчасці Чарлза Дзікенса?
-Перапрашую, да творчасці каго?
-Дзікенса.
-Нуу, як вам сказаць, ааа… нагадайце, гэта ж ён паэт такі, так?
-Не.
-А да ўзгадала, ён жа мне кнігу падпісваў. Мы бачыліся на ўручэнні штогадовай прэміі “Пластылінавы чэлес”! Да, але прэмію ён не атрмаў. Вы ведаеце, у мінулым годзе на “Пластылінавым чэлесе” сабралося столькі графаманаў! Як там усіх запомніш? Вось і прыходзіцца забывацца на такіх, як гэты ваш…
-Але, Дзікенс жа не беларускі пісьме
Паважанае спадарства, у нас чамусьці абарвалася сувязь. Што ж, бывае. А пакуль з намі звяжуцца іншыя слухачы, я прапаную вам паслухаць якасную музыку. Рэч у тым, што большасць з майго асяроддзя чамусьці не разумее маіх густаў, ды і пра вас, паважаныя слухачы, мяркую, можна сказаць тое ж самае. Таму зараз я пастаўлю вам якое-небудзь гаўно, якое ўпадабаеце вы.
Гучыць нейкае гаўно.
Вось у нас і паведамленне ў асьцы. У мяне пытаюцца: як я стаўлюся да ненарматыўнай лексікі? Спадарства! Ну сорамна ж такое пытацца! Канешне ж, адмоўна! Калі я нядаўна зразумела, што некаторым літаратарм уласціва брыдкасловіць, пры чым не ў тэксце, а напрыклад у блогу! Уяўляеце, у БЛОГУ? Я ўвогуле думала, што мне ўжо не месца ў гэтым свеце. Сама я ніколі не выкарыстоўваю так званы мат. Мяне ад гэтага ванітуе.
А вось і яшчэ пытанне: ці люблю я алкаголь? І які мой любімы алкагольны напой. З задавальненнем адкажу, што піць – гэта не маё. Але час ад часу трэба расслабляцца. А паколькі прафесія літаратурнага крытыка – рэч няпростая, расслабляцца прыходзіцца рэгулярна. Раней я піла тое, што было дома ў лядоўні, але тыдзень таму, акурат пасля нашага мінулага эфіру, памятаеце, да нас прыходзіў вельмі і вельмі цікавы чалавек? Ну, той, што піша аб’явы “Куплю кватэру ў вашым доме”. Дык вось пасля эфіру мы з ім нахуячыліся каньяком. З таго часу, я зразумела, што вось гэты каньяк – за 4130 рублёў два літры – вельмі пасуе сапраўднаму літаратурнаму крытыку. Раю і вам, хаця што вам раіць, усё адно будзеце сваю сраную гарэлку хлябаць. Таму зараз у нас ізноў музычная паўза. Па просьбе нашых слухачоў прагучыць урывак з… першага…ой… фартэпьяннага канцэрта, Рахла, не Рамханінава, не Рахламінага, ой, блядзь, Рахманінава. Ну ў вас і густы, паважаныя слухачы.
Гучыць урывак з першага фартэп’яннага канцэрта Рахманінава, які чамусьці аказваецца песняй “Там для меня горит очаг”.
Ітак, паважаныя слухачы, прыйшоў час апошняга пытання. А вось і яно: ці ёсць нейкія рэчы, якія перашкаджаюць вам жыць? Насамрэч, ёсць адна дробязь. Рэч у тым, што мне ўвесь час зайздросцяць. Так, я і не ведаю чаму. Вось учора суседка за прасам заходзіла – ейны згарэў, дык я па вачах убачыла, што яна мне зайздросціць. Ну канешне, мяне ж столькі народу ведае, а яе… Каму яна ўвогуле патрэбна з яе згарэлым прасам? Вось. І іх такіх сотні, ды што там - тысячы. Кантралёры ў тралейбусе, ад зайздрасці імкнуліся аштрафаваць мяне за безбілетны праезд! А яшчэ, ад зайздрасці, тэлефануюць усялякія полудуркі ў эфір і пытаюцца пра нейкіх графаманаў, хочуць паказаць, што я не ведаю літаратуры! Ха! Ды я перамагла на конкурсе лепшая паэтка дома 18 па Н-скай вуліцы! Я ў вікіпедыі ёсць! Што, з’елі, сукі? А вы там ёсць? Ды я лепшы крытык на тэрыторыі ЖЭСа нумар 15, не хочаце? Я яшчэ ў школе ў сценгазеце друкавалася, пакуль вы былі нікім! Ды я трачу свой бясцэнны час, на вас, паважаныя слухачы, каб вам пуста было. І дзеля чаго? Усё, дасталі, пайду займуся тэрміновымі справамі. А не з вамі тут хернёй страдаць буду. Усё. Удачы.
(выхоплівае нож, курочыць ананас і сыходзіць гучна хлопаючы дзвярыма, пакуль занавес апускаецца, ізноў гучыць Bye Bye Life)
|
09:15 am
[asya_18]
[Link] | Ася ўсебаковая. Да нашай з вамі радасьці, яна ахполівае сабой увесь інтэрнэт, дорачы частку сябе юзэрам усіх густанаселеных куточкаў віртуальнай Беларусі. Нядзіва, што нядаўна наша дзіва завяла сабе і фэйсбук-акаўнт. Які так і называецца - АСЯ ПАПЛАЎСКАЯ.
А яшчэ нядаўней пратаганістка нашай суполкі папоўніла і разьдзел "інфармацыя" гэтага акаўнту. Для ўсіх, хто па нейкіх прычынах не зарэгістраваны ў фэйсбуку, зьмяшчаем тут гэтую поўную шчырасьці і жывой эмоцыі аўтабіяграфію:
Алфавіт для мяне пачынаецца з літары “Я”, бо Я – самая прыгожая, самая разумная, самая найлепшая, і ўвогуле самая-самая-самая. Хоць насамрэч бацькі назвалі мяне ГАЛЯ, аднак гэтае імя мне ніколі не падабалася і Я яго змяніла. Тым больш, што ў перакладзе ці то з грэчаскай ці то з якой там яшчэ мовы яно азначае “курыца”. А Я ж хачу паказаць сябе наймаднейшай гламурнай асобай. Гэта нічога, што Я нашу жахлівыя сукенкі ў гарошак разам з кедамі і маю манеры тыповай калхазанкі з Завадскога раёну. Хачу пазбыцца комплексу правінцыйнасці і быць Асяй, бо гэта значыць “гарадская”.
Асільда Баравічанка – гэта таксама Я. І свой фан-клуб стварыла таксама Я. І пішу туды пасты таксама Я. Вядома ж, калі сам сябе не пахваліш, дык нікому такія інтэлектуальныя калекі, як Я, не патрэбныя...
Нехта прыляпіў да мяне мянушку “Палена”. Не ведаю чаму – можа, Я такая тупая, як палена, а можа ў ложку, як бервяно. Шкада, бо з маёй завышанай самаадзнакай мяне варта было б называць “Яе Вялікасцю, геніяльнай крытыкесай і перспектыўнай журналісткай”. Зрэшты, перспектывы ў прадстаўнікоў гэтай старажытнай прафесіі вядома якія...
Таму Я з першага курса навучання на факультэце журналістыкі імкнулася звярнуць на сябе ўвагу. Відавочна, што трэба фарміраваць кліенцкую базу ўсімі магчымымі і немагчымымі сродкамі і набіваць сабе цану. І замуж я пакуль не пайду – мне і так добра!
Мой родны маскальскі гарадок Таржок, канешне, не цэнтр Сусвету, таму цалкам ад местачковасці пазбавіцца Я не здольна. Калі станавіцца ў адзін шэраг, дык з Пэрыс Хілтан (ці як мінімум з нашай малпачкай Люсяй Лушчык або славутай на грымасы Томай Лісіцкай) і ствараць уласны “пражэктар”, а калі даюць мне нейкую чарговую грамату, якая магла б упрыгожыць сцены прыбіральні, дык гэта можна параўнаць з "Оскарам". Калі-небудзь Я хацела б нарадзіць траіх дзяцей, але не таму, што іх вельмі люблю (Я і сама, шчыра кажучы, яшчэ не выйшла з падлеткавага ўзросту), а таму, што за гэта ў нашай цудоўнай, моцнай і квітнеючай дзяржаве можна хоць якіясьці ільготы атрымаць, а часам нават і кватэру даюць. Апроч таго, паступова прыйдзецца неяк змяняць імідж бл... Так што буду браць прыклад з Мадонны! Хоць на самай справе мне нашмат болей падабаецца Брытні Спірс. А мой недасяжны ідэал сэксоўнай і вельмі-вельмі “паспяховай” (гэта – галоўнае!) сцервы – КСЕНИЯ СОБЧАК!
У дзяцінстве Я выхоўвалася на вершах Быкава і прозе жыцця. З улікам таго, што сама Я не ў стане напісаць штосьці вартае, застаецца толькі лыпаць вейкамі, займацца так званай крытыкай і пытацца ствараць сабе прамоўшн у ценю ўжо раскручаных аўтараў. Канешне, брахаць – гэта ж не мяхі варочаць. Таму “нэсе Галя воду”, інакш кажучы, буду ліць ваду на млын сучаснай беларускай літаратуры. У апошняй сферы ёсць дзе разгуляцца, тут па кожным можна праехаць асфальтным катком, бо нічога сапраўды геніяльнага да гэтага часу ў ёй створана не было. Вось і аб’ядналіся мы з гаротнымі сяброўкамі, хлопцамі андрагіннага выгляду ды непрыхаванымі підарасамі кшталту A. K..-гa ў суполку “сучбелліт”, або “белліт вачамі сучак”.
Хоць Я і пішу рэфераты пра класікаў, аднак чытаць люблю больш за ўсё толькі блогі сваіх знаёмых, асабліва на ноч - замест калыханкі. Асабліва падабаецца блог Марыйкі М. І яе творчасць падабаецца, бо Марыйка “уплывовая”. Уплывовая настолькі, што ў хуткім часе проста заплыве тлушчам, як мая даражэнькая Валярына К. Трэнажорка ім бы не зашкодзіла, гэта факт. Безумоўна, Марыйка ў адказ можа сказаць, што ў мяне крывыя ногі, плоская задніца і нос, як рыдлёўка. Затое гэтую “рыдлёўку” Я люблю засоўваць усюды, за што даўно пара мне даць шНобелеўскую прэмію!
Па сутнасці, у беларушчыну Я толькі гуляюся, бо гэта зараз модна. Як модна пісаць усялякую эпатажную и бяссэнсную лухту і выдаваць яе за літаратуру. Хоць на самай справе, гэта – РЕАЛЬНАЯ ПОРНУХА! Таму поле дзейнасці ў такіх, як Я, у бліжэйшы час не паменьшыцца.
І вось, займаючыся крытыкай у розных позах, Я ўрэшце рэшт вырашыла тут раскрыць сваё alter ego і паказаць усялякім нягоднікам, якія мяне чамусьці не шануюць, свой сапраўдны твар. Вось ён які... Запомніце мяне такой!
|
|
08:40 pm
[krywal]
[Link] |
Ўсе любяць Асю!
Але то неафіты 2050-2060-х будуць вывучаць творчасць выбітнай крытыкесы А. Паплаўскай у "Хрэстаматыі беларускай літаратуры Эпохі Стабільнасці". А мы, аднагодкі і сучаснікі, запомнім Асю менавіта такой:...
Tags: Ася, літаратура
|
|
08:20 pm
[asya_18]
[Link] |
Ася як брэнд: новая калекцыя трэдаў "Вясна-2010"
Ася Паплаўская з новай сілай карэктуе сьвядомасьць інтэрнэт-грамадзкасьці, задаючы інтэлектуальную моду бліжэйшых сэзонаў. Вашай увазе - два сьвежыя трэды, якія даставілі сапраўдным знаўцам моды і стылю.
1.Трэд Antiblond Attack
Ася ўхваляе Ганну Кісьліцыну за тое, што тая адмаўляецца сябраваць з малалетнім сынам Алеся Аркуша:
http://alesarkush.livejournal.com/638173.html
2. Трэд Who is Mr. Tolik?
http://asia-paplausk.livejournal.com/183873.html
Ася Паплаўская не пагаджаецца прыняць прафэсійныя заўвагі Анатоля Івашчанкі, пакуль той не здае ёй рэзюмэ, што пацьвярджае яго журналісцкую кампэнэнцыю.
Апроч таго, добрая навіна ад нашых паўднёвых братоў: заключаны кантракт па франшызе. Ася collection - цяпер і на экспарт:
Варто було з'їздити в Білорусь, щоб познайомитись з asia_paplausk!!! Шоб ви панімалі: Ася - журналістка, яка професійно пише про білоруську культуру, тусить з білоруськими патріотами та письменниками, говорить білоруською мовою, любить свою країну та їздить автостопом!!!! !!!!!! !!! Це ж АааААааАААа!!! Майже цілий день проспілкувались, і хотілось ще, ще, ще і ще!
http://atanoissapa.livejournal.com/354816.html
Глядзіце ў наступным выпуску: Ася ў дэматыватарах!!!
|
|
09:47 pm
[krywal]
[Link] |
Ася ў каментарах - маральнае задавальненне на месяц.
Эпічная галіна каментароў у пасце паважанай ![[info]](http://l-stat.livejournal.com/img/userinfo.gif?v=92.2) annahonda. Чытайця на здароўе, ў мяне ўсё заскрыншотана. Пасля гэтай мілай размовы Ася выдаліла свой ЖЖ... але ўжо вярнулася! Так што радасць, шчасце і сучбелліт!
Карыстаючыся выпадкам, хачу перадаць прывет маме падзякаваць Беларусу і Мэнаджару Алесю Мазаніку. Дзякуй, Алесь!
Tags: Ася
|
[<< Previous 10 entries] |
![[info]](http://l-stat.livejournal.com/img/community.gif?v=92.2){kind=small}
asya_seventeen